खरंच तरुणाई अस्वस्थ आहे का?

आज प्रत्येक ठिकाणी एकच वाक्य ऐकायला मिळतं...

"आजची तरुणाई अस्वस्थ आहे."

पण थोडा थांबून विचार करूया...

खरंच तरुणाई अस्वस्थ आहे का, की आपणच तिच्यासाठी अस्वस्थ करणारी परिस्थिती निर्माण केली आहे?

आजचा तरुण पूर्वीपेक्षा अधिक हुशार आहे. त्याच्याकडे माहितीचा महासागर आहे. जगभरातील ज्ञान एका क्लिकवर उपलब्ध आहे. संधीही अमर्याद आहेत.

तरीही तो अस्वस्थ का आहे?

कारण त्याच्याकडे माहिती आहे, पण दिशा नाही.
करिअर आहे, पण जीवनाचा अर्थ नाही.
कनेक्टिव्हिटी आहे, पण नात्यांची उब नाही.
स्पर्धा आहे, पण अंतर्मनातील शांतता नाही.

आज प्रत्येक जण त्याला सांगतो— "मोठं हो." "खूप पैसे कमव." "यशस्वी हो."

पण कोणी त्याला सांगतं का—

• स्वतःला कसं समजून घ्यायचं?

• अपयश स्वीकारून पुन्हा उभं कसं राहायचं?

• भावनांचं व्यवस्थापन कसं करायचं?

• नातेसंबंध कसे जपायचे?

• मन शांत कसं ठेवायचं?

आपली शिक्षणव्यवस्था गुण शिकवते, पण जीवन नाही.

कौशल्य शिकवते, पण स्वभाव घडवत नाही.

स्पर्धा शिकवते, पण सहकार्य शिकवत नाही.

म्हणूनच अस्वस्थता वाढते.

ही अस्वस्थता मोबाईलमुळे नाही.

ती तुलना करण्याच्या संस्कृतीमुळे आहे.

ती सतत स्वतःला सिद्ध करण्याच्या दबावामुळे आहे.

ती यशाच्या चुकीच्या व्याख्येमुळे आहे.

आजच्या तरुणाला फक्त नोकरी नको आहे; त्याला अर्थपूर्ण जीवन हवं आहे.

फक्त पैसा नको आहे; त्याला आत्मसन्मान हवा आहे.

फक्त प्रसिद्धी नको आहे; त्याला स्वीकार हवा आहे.

म्हणून तरुणाईला दोष देण्यापेक्षा तिला दिशा देणं अधिक महत्त्वाचं आहे.

तिच्याशी संवाद साधणं गरजेचं आहे.

तिच्यावर विश्वास ठेवणं गरजेचं आहे.

कारण हीच तरुणाई भारताला जगाचं नेतृत्व देऊ शकते.

आज प्रश्न असा नाही की तरुणाई अस्वस्थ आहे का?

खरा प्रश्न असा आहे—

तिची अस्वस्थता समजून घेण्यासाठी आपण किती संवेदनशील आहोत?

जेव्हा तरुणांना योग्य मूल्ये, योग्य मार्गदर्शन, आत्मविश्वास आणि जीवन जगण्याची कला मिळेल, तेव्हा हीच अस्वस्थता परिवर्तनाची ऊर्जा बनेल.

कारण अस्वस्थ तरुणाई धोकादायक नसते; दिशाहीन तरुणाई धोकादायक असते.

आणि योग्य दिशा मिळाली, तर हीच तरुणाई भारताचं सुवर्ण भविष्य घडवेल.